Een smartphone als wapen tegen vroegtijdig schoolverlaten!

Een smartphone als wapen tegen vroegtijdig schoolverlaten!

Share Button

Na mijn derde jaar als loopbaanbegeleider (loba) van een niveau 2 klas richting Retail, kijk ik tevreden terug op een zeer bewogen jaar. Want inderdaad zoals mijn vader ooit zei: “leraar zijn, is iedere dag anders”. En net als vele andere clichés in het onderwijs klopt die uitspraak. Waar ik vroeger mijn eigen vader hekelde aan zijn typische geruite lerarenblouse, zijn gezondheidsschoenen en zijn functie zelf, ben ik nu zelf ook een trotse en enthousiaste docent. Iets met een appel en een boom.

De betrokkenheid met de studenten en de organisatie heb ik dan ook van mijn vader, iets waar hij veel waardering voor kreeg en wat ik nu zelf ook voel. Die betrokkenheid is enorm belangrijk gebleven, ook al is het contact met studenten nu wat anders dan vroeger. Tijden veranderen en dus ook de manier van communiceren. Veranderingen waar hij voorheen moeilijk mee kon omgaan, maar wat beetje bij beetje komt. Ik krijg inmiddels bij iedere foto op Facebook zijn ‘like’. Hij is lerende, zullen we maar zeggen. We hebben bijvoorbeeld ook een WhatsApp-groep met de familie en hij deelt ieder kunstvoorwerk dat hij dan ook maar tegenkomt. Het toont aan dat de sociale media erg aan het inburgeren zijn, ook in de familie Jansen.

Mijn vader beseft dat hij er niet meer omheen kan. Het eenvoudig contact onderhouden via WhatsApp of Facebook is inmiddels een dagelijks gebruik. Hij zou het facetimen (videobellen) met zijn kleindochter bijvoorbeeld niet meer willen missen. Mijn vader leert pas op latere leeftijd omgaan met nieuwe technologieën, mijn eigen generatie is ermee opgegroeid, maar de huidige generatie is ermee geboren.

Nieuwe technologie brengt nieuwe kansen met zich mee. Waarom zouden we het daarom niet toepassen in het onderwijs?

Loba vs Social Media

Als loopbaanbegeleider van een doelgroep die moeilijk leert, ervaar ik de positieve effecten van het inzetten van sociale media. Zo gebruik ik het sociale medium Google+, waar studenten opdrachten krijgen om te bloggen. Deze opdrachten zijn vaak gerelateerd aan begrippen als: Motivatie, Inspiratie, Trots, Doelen en Ambitie. Zo werken zij op een luchtige en laagdrempelige manier aan een stukje bewustwording en delen zij ook hun successen of hun trots. Blogs waar je als loopbaanbegeleider een gesprek over kunt beginnen, waardoor je je student beter begrijpt en dus eenvoudiger kunt raken.

De oudere generatie leert pas nu om te delen via sociale media, maar onze studenten zijn ermee geboren en hebben geleerd om zich eenvoudiger te uiten via het sociale medium. Een ander belangrijk punt wanneer je met onze doelgroep werkt, is de vraag hoe ze het communiceren van thuis uit hebben meegekregen. Hebben ze überhaupt wel de ruimte om hun mening te geven of wordt er wel naar gevraagd? Gezien de loopbaangesprekken die ik met vele studenten voer, denk ik van niet. Wanneer ik terugkijk op de laatste drie jaar als docent, kwam ik maar weinig studenten tegen die trots zijn op wat ze doen. Ze hebben een laag zelfbeeld en voelen zich vaak niet gewaardeerd, met alle gevolgen van dien.

De ‘like’: een modern schouderklopje

Dat lage zelfbeeld raakt me persoonlijk als docent en motiveert me enorm om er iets aan te doen. Door het gebruik van Google+ delen studenten hun ervaringen op stage en school. Als docent hoef ik alleen een simpele like te geven als vorm van waardering. Dat lijkt heel weinig, maar wanneer ik er dan ook nog een gesprek aan toevoeg, voelen zij zich helemaal gezien. Geloof me: dat is bepalend voor de sfeer in de klas en op school. Ik ben ervan overtuigd dat je vroegtijdig schoolverlaten tegengaat, wanneer je als docent Facebook en WhatsApp inzet als communicatiemiddel.

Met deze middelen wordt het veel eenvoudiger om studenten te bereiken. Ze hebben immers vaak geen beltegoed, maar overal is tegenwoordig wifi en dus zijn ze ook te bereiken. Ze delen grote en kleine problemen met je via het sociale medium en als docent kun je dan snel reageren en handelen.

Momenteel heb ik volgens mijn studenten een telefoon ‘uit het jaar Stillekes’, waarmee ik alleen kan bellen en smsen. Je kunt studenten wel bellen, maar of je ze ook kunt bereiken is de vraag? Het is veel beter om ook andere communicatiemiddelen in te zetten, zodat je goed contact kunt onderhouden op het moment dat het nodig is. Een smartphone voor de moderne Loba is een wapen tegen vroegtijdig schoolverlaten.

 

Share Button

8 comments

  • Je hebt en mooie verhaal geschreven. Omdat jij ook je familie erbij haalt en laat zien dat je en familie man bent . En het gaat niet alleen over je familie maar ook over je ontwikkeling , leerlingen & communiceren . Zelf vind dat je groot gelijk hebt . Als je leerlingen beter kan bereiken via whatsapp en ook andersom is dat het beste middel om elkaar te kunnen communiceren . Anderen leraren kunnen hier en voorbeeld voor gebruiken . Zelf loop ik ook zonder beltegoed & zelf kan ook geen sms versturen .

    Reply
  • Hoi Twan,
    Bedankt voor je mooie verhaal tijdens de workshop op het congres maandag. Ik ben helemaal geïnspireerd, en heb dan ook meteen mijn Google+ profiel opgezet!
    De media onder jongeren moeten we niet verbieden en ontkennen en zien als beperking, maar moeten we juist gebruiken op een positieve manier, en zien als meerwaarde en als begeleidingsinstrument! En hoe mooi is deze manier om de nadruk te leggen op de positieve kanten en kwaliteiten waardoor het zelfvertrouwen groeit! Ik ga ermee aan de slag, ik ben benieuwd!

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *